عسل‌خوار کائوآیی (منقرض شده) | شناخت

نام علمی: Moho braccatus
نام‌های رایج: عسل‌خوار کائوآیی، کاوای اوئو
زیستگاه: جزیره‌ی کوآئی در هاوایی
اندازه: ۲۰ سانتی‌متر
وزن: ۳۹ گرم
طول عمر: ۱۰ سال
تغذیه: گل لوبلیا، شهد گل‌ها، بی‌مهرگان کوچک و میوه‌ها

توضیحات: پرنده‌ی کاوای اوئو یا عسل‌خوار کائوآیی گونه‌ای بومی از خانواده‌ی عسل‌خواران بود که در جزیره‌ی کوآئی در ایالت هاوایی زندگی می‌کرد. این پرنده در سال ۱۷۷۹ در سومین سفر دریایی کاپیتان جیمز کوک کشف شده بود. عسل‌خوار کائوآیی منقارهای تیره‌ی نسبتا باریک، تیز و کمی خمیده به طرف پایین و زبان لوله‌ای مخصوصی داشتند که از آن برای تغذیه از انواع گل‌ها با ساختارهای متفاوت استفاده می‌کردند. آن‌ها پرهای سیاه، لکه‌های روشن و الگوهای رنگی متمایزی روی دمشان داشتند. عسل‌خوارهای کائوآیی پرنده‌های بسیار پر سروصدایی بوده و دارای رپرتوارهای بلند، متمایز، ملودیک و دلپذیری بودند.
هیچ اطلاعی از علت دقیق منقرض شدن این گونه‌ی باشکوه وجود ندارد، به استثنای طوفان‌های بسیار تند که به طور مستقیم و غیرمستقیم در انقراض آن‌ها نقش داشتند، سایر علل انقراض آن‌ها مربوط به ورود حیوانات غیربومی مانند (موش‌ها و گربه‌ها)، تخریب زیستگاه و بیماری‌های منتقل شده از طریق پشه‌ها (مانند مالاریای پرندگان) در انقراض این گونه نقش اساسی داشتند. خدنگ‌های هندی و خوک‌های اهلی نیز تاثیر مستقیمی در زیستگاه‌های جنگلی و خود این عسل‌خواران داشتند. این پرنده از سال ۱۹۸۷ به بعد هرگز دیده نشد و سازمان حیات وحش آمریکا در سال ۲۰۲۳ رسما آن‌ را در فهرست گونه‌های منقرض شده قرار داد.

عسل‌خوار کائوآیی از گیاه لوبلیا و نوعی درخت به نام ʻōhiʻa lehua تغذیه می‌کردند. این پرنده که طولش به کمتر از ۲۰ سانتی‌متر می‌رسید جزو کوچک‌ترین پرندگان جزیره‌ی کوآئی بود. آن‌ها از بی‌مهرگان کوچک و میوه‌ها تغذیه می‌کردند و پرندگانی آوازخوان بودند؛ این پرنده صداهای توخالی، نامنظم و فلوت مانندی تولید می‌کرد. تمام گونه‌های این پرنده منقرض شده. در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ جمعیت این پرنده حدود ۳۵ فرد بود که جزو گونه‌های در معرض انقراض بودند.

آخرین آواز (سال ۱۹۸۷)
این فایل صوتی آخرین آواز ثبت شده‌ی پرنده‌ی کاوای اوئو در سال ۱۹۸۷ است.

آواز عسل‌خوار کائوآیی
پرنده‌ی نر در حال خواندن آوازی برای جلب توجه ماده بود؛ در حالی که اصلا نمی‌دانست خودش آخرین فرد از گونه‌ی خود بود و هیچکس هرگز به صدایش پاسخ نخواهد داد. در فایلی که در سال ۱۹۸۷ توسط گردشگری به هارولد داگلاس برات جونیور ثبت شد، پرنده‌ی نر مدام آواز می‌خواند ولی هیچ پرنده‌ی ماده‌ای نبود جوابش را بدهد. این پرنده به مدت ۵ سال زنده بود و مدام آواز می‌خواند، از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ پژوهشگران مدام به جزیره می‌رفتند و پرنده‌ی نر را می‌دیدند که زنده بود و در قلمروی خودش پرواز می‌کرد. این پرنده تک همسر بود و در تمام عمرش با خیال خوش برای عشقی آواز خواند که طوفان سهمگین سال‌ها پیش باعث مرگ آخرین گونه‌ی ماده شده بود. پس از سال ۱۹۸۷ دیگر هیچ اثری از پرنده‌ی نر دیده نشد؛ برای سال‌ها پژوهشگران با تجهیزات پیشرفته به جزیره رفتند و همه جای آن را بررسی کردند ولی هیچ اثری از پرنده‌ی نر نبود و مطمئن شدند که آخرین گونه‌ی عسل‌خوار کائوآیی هم منقرض شد.
منابع: لینک اول،لینک دوم،لینک سوم